لقب بزرگترین هواپیمای جهان، شایسته کدام هواپیما است؟

 

ماریا، آنتونوف 225 یک هواپیمای حمل و نقل است که توسط دفتر طراحی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1980 طراحی شده است. این هواپیمای غول پیکر از 6 موتور توربو فن جهت پرواز استفاده می نماید و طولانی ترین و سنگین ترین هواپیمای ساخته شده به دست بشر تا کنون می باشد.
وزن این هواپیما هنگام برخاست 640 تن است و دارای بزرگترین طول بال در بین سایر هواپیمای در حال خدمت می باشد. در حال حاضر تنها یک آنتونوف 225 در دنیا در حال خدمت می باشد.

اولین و تنها آنتونوف 225 در سال 1988 بعد از چهار سال ساخت آماده شد. اولین پرواز آنتونوف 225 به مدت 74 دقیقه بر فراز کیف در 21 دسامبر 1988 انجام شد. طراحی اختصاصی آنتونوف صرفا جهت حمل و انتقال هوایی موشک تقویت کننده Energia و شاتل فضایی پروژه بوران برای برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی بود.

پس موفقیت در انجام ماموریت های نظامی آنتونوف برای 8 سال زمین گیر شد و پس از مرمت و بهسازی های جدید جهت انجام عملیات های تجاری با شرکت های هواپیمایی حمل محموله به آسمان بازگشت. جهت افزایش ظرفیت این هواپیمای غول پیکر، 32 چرخ جداگانه طراحی شد و به سازه هواپیما اضافه گشت. این چرخ ها که دارای قابلیت هدایت خودکار نیز می باشند به آنتونوف  اجازه نشست در باندهای 60 متری را می دهند. [منبع]

فضای مشخص شده در آنتونوف 225 جهت جمل محموله برابر با 1300 متر مکعب، در حجم 6.4 متر پهنا، 4.4 ارتفاع و طول 43.35 متر می باشد. این هواپیما غول آسا رکورد جهانی حمل بار را در کتاب گینس برای حمل یک محموله به وزن 189980 کیلوگرمی و مجموع کلی 253820 کیلوگرم و مجموع حمل بار تجاری 247000 کیلوگرم را به نام خود به ثبت رسانده است.[منبع]

سریعترین پرنده در روی زمین

 در سال 1976، SR-71 پرنده سیاه لاکهید رکورد جهانی سریعترین هواپیماهای سرنشین دار با سرعت ثبت شده از 1،905.81 گره (3،529.6 کیلومتر در ساعت ) را شکست.

پرنده سیاه چنان سریع است که استراتژی وی در برابر موشک های سطح به هوا افزایش سرعت پرواز و پشت سر گذاشتن موشکها بوده است. در زیر شما گالری گسترده ای از این هواپیما نمادین همراه با اطلاعات در تاریخ، طراحی و پرونده هواپیما  تا این روز را ملاحظه می نمایید.

SR-71  از سال 1964 تا 1998 در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده بوده است. از این پرنده 32 فروند ساخته شده است، 12عدد آنها در حوادث هوایی از دست رفته، هر چند هیچکدام توسط دشمن سرنگون نشده است. از سال 1976، پرنده سیاه رکورد جهانی سریعترین هواپیماهای سرنشین دار را از آن خود نموده است.

 پرنده سیاه به عنوان یکی از طرح های سیاه از هواپیماهای شناسایی لاکهید A-12 در 1960 توسط Lockheed Skunk توسعه داده شد.  "کلی" کلارنس جانسون طراح و مسئول بسیاری از مفاهیم ابتکاری طراحی این پرنده بوده است.

SR-71  با خدمه در دو کابین پشت سر هم، با خلبان در کابین خلبان به سمت جلو و افسر سیستم های شناسایی (RSO) نظارت بر سیستم های نظارت تصویری و تجهیزات از پشت کابین خلبان و پرواز با سرعت 3 ماخ طراحی شده بود .

رنگ آمیزی هواپیما با رنگ های آبی تیره و بیشتر رنگ مشکی انجام شده است. دلیل اصلی این کار کمک به انتشار بهتر جریان حرارت و کمک به استتار آن در آسمان شب بوده است. رنگ تیره، منجر به ثبت، نام هواپیما به اسم"پرنده سیاه" شد.

 در ساخت بدنه هواپیما از 85% تیتانیوم و بقیه مواد کامپوزیتی استفاده شده است. به دلیل هزینه بر بودن تهیه و تولید محدود، استفاده خالص از تیتانیوم منحصر به قسمت اگزوز و لبه بال بوده است.

پرواز در ارتفاع 24 کیلومتری بدان معنی است که خدمه نمی توانستند از ماسک های استاندارد، که نمی توانست اکسیژن کافی را بالاتر از ارتفاع 13 کیلومتررا فراهم کند استفاده نمایند. لباس های محافظ تحت فشار مخصوصی برای خلبانان این جنگنده طراحی شد و لباس های مشابه نیز در شاتل فضایی مورد استفاده قرار گرفت.

 موتور پرات و ویتنی J58-P4 یک نوآوری قابل توجهی در دوران خود بود. J58 کارآمد ترین موتور برای رسیدن به سرعت 3.2 ماخ برابر با سرعت معمولی کروز بود. ترکیبی منحصر به فرد توانست، موتور را به عنوان یک موتور توربوجت در داخل ramjet قرار دهد.

در اصل نقطه آغاز موتورهای پرنده سیاه به استفاده از یک موتور کمکی خارجی به نام "Start Cart" بر می گردد که از نوع موتورهای V8 بود. سرو صدا زیاد موتور در هنگام استارت سبب حذف آن گردید.

در نهایت استفاده از موتورهای آرامتر سبب گسترش سیستم شروع پنوماتیک در پرنده سیاه گشت. موتورهای کمکی جهت حمایت از هواپیما در زمان شروع به انحراف در سایت فرود تا قبل از استفاده از سری J58 مورد استفاده قرار گرفت.

محل سوختگیری در آسمان به دقت در پشت سر کابین خلبان دوم تعبیه شده است تا بتوان به راحتی در روز و شب اقدام به سوختگیری در آسمان نمود.